ਮਸਰ੍ਰਤੋਂ ਕੋ ਯੇ ਅਹਲੇ-ਹਵਸ ਨ ਖੋ ਦੇਤੇ- Majrooh Sultanpuri

ਮਸਰ੍ਰਤੋਂ ਕੋ ਯੇ ਅਹਲੇ-ਹਵਸ ਨ ਖੋ ਦੇਤੇ
ਜੋ ਹਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੇਂ ਤੇਰੇ ਗ਼ਮ ਕੋ ਭੀ ਸਮੋ ਦੇਤੇ

ਕਹਾਂ ਵੋ ਸ਼ਬ ਕਿ ਤੇਰੇ ਗੇਸੂਓਂ ਕੇ ਸਾਏ ਮੇਂ
ਖ਼ਯਾਲੇ-ਸੁਬਹ ਸੇ ਆਸਤੀਂ ਭਿਗੋ ਦੇਤੇ

ਬਹਾਨੇ ਔਰ ਭੀ ਹੋਤੇ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੇ ਲੀਏ
ਹਮ ਏਕ ਬਾਰ ਤੇਰੀ ਆਰਜੂ ਭੀ ਖੋ ਦੇਤੇ

ਬਚਾ ਲੀਯਾ ਮੁਝੇ ਤੂਫਾਂ ਕੀ ਮੌਜ ਨੇ ਵਰਨਾ
ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੇ ਸਫ਼ੀਨਾ ਮੇਰਾ ਡੁਬੋ ਦੇਤੇ

ਜੋ ਦੇਖਤੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰਂੋ ਪੇ ਬੰਦਿਸ਼ੋਂ ਕੇ ਸਿਤਮ
ਤੋ ਯੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਮੇਰੀ ਬੇਬਸੀ ਪੇ ਰੋ ਦੇਤੇ

ਕਭੀ ਤੋ ਯੂੰ ਭੀ ਉੰਮਡਤੇ ਸਰਕਸ਼ੇ-ਗ਼ਮ ‘ਮਜਰੂਹ’
ਕਿ ਮੇਰੇ ਜ਼ਖਮੇ ਤਮੰਨਾ ਕੇ ਦਾਗ ਧੋ ਦੇਤੇ

(ਮਸਰ੍ਰਤੋਂ=ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ, ਮੌਜ=ਲਹਿਰ, ਸਫ਼ੀਨਾ=ਕਿਸ਼ਤੀ)